De Afloop

goedzo

een paar dagen ziekenhuis

Langzaam deed hij zijn ogen open. De licht in de kamer was de enige aanwijzing, maar het was voldoende. Hij wist waar hij was. Ziekenhuis. Gisteren geopereerd.
Door de dunne goudkleurige gordijnen zag hij, dat het zonnetje lekker scheen. Ook zonde ! Hij voelde geen pijn, maar was zich wel pijnlijk ervan bewust, dat hij zich
nauwelijks kon bewegen. Het verband hield hem aardig in bedwang.
>>Sono sposato<< Hoe kom je in hemelsnaam aan zo’n stom italiaans zinnetje onder deze omstandigheden in je kop ?? Zeker van gedroomd ?? Het klink als een verontschuldiging.

Sorry, ik ga niet met je naar bed, want ik ben getrouwd.

Dan werd hij zich van wat anders bewust. Hij had dringend de fles nodig. Hij hoefde zich niet erg te bewegen om het belletje te pakken. In afwachting van de zuster maar weer de ogen dicht en je ergens anders op concentreren.
Het was het zuchten van de deur en de luchtstroom, die het openen veroorzaakt, die hem de ogen deed openen.
>Zo, mijnheer van Hirreweghe, zijn we er ook weer eens ?
Wat een opmerkingsgave van zo’n mens ! Die had toch net de dienst van de nachtzuster overgenomen ? Die kan toch het kaartje naast de kamerdeur lezen ?
Hij zag dat de zuster langs het voeteneind richting ramen schommelde en de gordijnen open schoof.
>Jeminee, moest dat zijn ? Dacht ik dat, of zei ik het ook? Hij was nog niet goed wakker.
> Zuster, mag ik alstublieft de fles ?
De zuster schommelde terug, opende het nachtkastje en pakte het gevraagde. Ze sloeg het laken terug en trok zijn pyjamabroek omlaag. Toen ze zich ervan overtuigd had, dat er niet gemorst kon worden, trok ze het laken weer recht. En ze bukte zich en zei
>Die slippers hebt u de komende drie dagen nog niet nodig, zal ik ze maar in de kast zetten?
En ze boog zich voorover om ze onder het bed vandaag te halen.
Waarom had ze die gordijnen nou niet dicht gelaten? De lage ochtendzon scheen op haar witte rug. Maar daardoor was de roze massa eronder niet te ontkennen. Ze zeggen wel eens, dat een geklede mens soms naakter kan zijn, dan een in z’n blootje.
De zuster was ook »gekleed«, maar voldeed aan deze voorwaarde ! Je zou de roze massa niet direct als een paar gespannen billen herkennen, was er niet een zwarte
streep van een string naar boven geweest. Die aan het geheel een duidelijke functie toekende.

Hij moest weer denken aan jaren geleden, toen er eens een discussie was geweest, om een verklaring te vinden waarom de witte kleding van dokters en verpleegsters zo
uitnodigend zou zijn om hen te verkrachten voor sommige mannen. En toen droegen de dames nog gewoon een onderbroek, een beha en een hemdje onder hun uniform.
Maar met het dunner worden van de stof, waar men die uniformen van maakt, lijkt het ook, dat het damesondergoed aan omvang-beperkingen onderhevig werd.


Terwijl de zuster naar de wasbak liep, zei haar rug:
>Mijnheer van Hirreweghe, zal ik u gelijk maar even wassen? Dat moet toch gebeuren!
Mijnheer van Hirreweghe antwoordde
>Zeg maar Jopie tegen me hoor, dat deed mijn vrouw vroeger ook!
>Dat mag niet, want we mogen niet te intiem worden met de patiënten!
Jopie barstte in een luid lachen uit, zodat de zuster zich direct omdraaide.
>Je gaat me wel zo mijn kont wassen, maar Jopie zeggen is te intiem !!!
De zuster zag er niets grappigs in. En begon met haar werk. Toen ze zijn haren ging kammen, kwamen haar borsten wel erg dicht bij zijn neus en hij kon het niet laten.
>De tweeling maakt het ook nog steeds goed, zie ik!
De kam ging wat ruwer door zijn natte haren en zijn hoofd was al weer in het kussen terug geduwd.

Zuster Gonny had een kleur gekregen en dacht aan een dergelijk geval vier jaar eerder. Hij was toen voor de eerste keer geopereerd. Zij was uiteraard vier jaar jonger en toen had hij met een wasbeurt tegen haar gezegd
>Houd ‘m maar los, hij blijft nu vanzelf wel staan !
Toen was ze de kamer uitgelopen, nog veel ervaringen armer dan nu.

Nu werd zijn laken terug geslagen, de fles werd in de houder gezet en er ging een badlaken onder
zijn onderlijf. Tien minuten later zuchtte de deur weer dicht achter de zuster.
Sono sposato ! Of moet het >Ho sposato< zijn ?? Maar dat klink al helemaal zo verleden tijd. Maar ja, zijn vrouw was al weer twee jaar geleden overleden, er was dus
van zijn huwelijk maar weinig meer over dan herinneringen. Maar vrouwen blijven eeuwig aantrekkelijk. Of hebben ze daarom dan niets meer aan?

Drie dagen later was er opnieuw een aanvaring. Jopie mocht zijn bed uit en met een stevig verband om zijn middel, die hem de gang naar de badkamer bespaarde, kwam zuster Gonny weer binnenstappen. Het eerste - en waarschijn lijk het enige op het eerste gezicht - was dat verband en ze zei
>Dat ziet er goed uit ! Dat staat u goed !
Het antwoord kwam zeer spontaan
.> U mag het graag van me overnemen !
En toen zag zij, waar hij mee bezig was. Nu duurde het even langer voor de blos van haar wangen verdwenen was. Ze kon ook niet vluchten, want ze was de kamer binnen gekomen om de bedden op te maken.
De man in het andere bed schaterlachte, hij had het beste overzicht, zodat de situatie voor hem volkomen duidelijk was. En maakte de zaak nog doller dan die al was.
>Dat je daar ook al een hernia kunt krijgen, dat wist ik niet !
Zuster Gonny gaf het op ! Beide bewoners zagen, hoe haar schouders schokten van het lachen, toen ze de kamer verliet.

Als schepen in de nacht ...

Onlangs heb ik Spaak weer ontmoet !
 
Dat was -grofweg gezegd - de derde keer.
De eerste keer leerde ik hem kennen.
Als klasgenoot op de lagere school. En al gauw wist de hele klas, dat hij op de fiets geboren was. Hij wilde als zesjarige al wielrenner worden. In de tweede klas fietste hij al iedereen onderuit. En omdat hij lang en mager was en bleef was zijn bijnaam al gauw de Spaak. Maar het ging veel verder dan dat ! Iedereen verprutste wel eens wat. Alleen Spaak stak een spaak in een andersmans wiel ! Wanneer iedereen zijn extra best ging doen, dan > deed hij nog een rondje<. Deden wij er nog een schepje boven op, dan schakelde hij er nog een tandje bij. En zo verder...
 
De tweede keer was de verbazing groot, toen zijn lange lichaam in de deuropening van de kazernekamer verscheen, waar ik net voor het eerst mijn kastje had ingericht. In onze diensttijd was er weinig over hem te zeggen. Hij fietste ieder weekeinde, als hij thuis was. Voor wij zouden afzwaaien wisten we, dat hij als ploegleider was ingehuurd bij een buitenlandse sponsor-firma, iets wat toen net in zwang kwam.
Dat ging nog moeilijk, omdat de legerleiding bang was, dat hij militaire geheimen zou verkopen daar !! 
Ik had mijn best gegaan zijn carriere zo goed mogelijk te volgen, maar na het trouwen kwam daar niet zo veel meer van.
En bleef Spaak een goede, mooie herinnering aan een fijn, goed en sportief mens.
Spaak viel bij twee dingen op. Hij blonk uit in sport, maar daar kon ik me niet over verwonderen. Zijn tweede hobby bleek, dat hij een enorme hekel had aan roken. tabako was het belangrijkste gif, dat er bestond. En dat was in de tijd dat het spreekwoord >Het is geen man, die niet roken kan<< nog helemaal in zwang was. Maar eens vertelde hij me, dat zijn geliefde oma in het behaardentehuis was >vermoord< door haar buurman, die kettingrookte. Zij, die zelf nooit tabak had aangeraakt, was aan longkanker gestorven. En dat had hem er toe gedreven iedereen tegen dit gevaar te waarschuwen.

En zo kwam de derde keer. Net zo onverwacht, gewoon ergens in de stad. We stonden allebei voor een open brug te wachten. Tot mijn verbazing viel hij om mijn hals en trok me bijna een bijna verlaten terras op.
Een kopje koffie, dat moest kunnen ! Hij was zijn emotie te boven toen we stoelen onder het tafeltje wegtrokken.
Ik had weinig te vertellen. Huisje, boompje, beestje !
 
Toen het in de sport voor hem over was, had hij door zijn reizen een vreemde hobby ontwikkeld. Hij fokte - of kweekte ?? - zijdenrupsen. Die net als eeuwen eerder bestemd waren voor de textielindustrie. Zijn handel profiteerde van de ervaringen, die hij ter plaatse, deels op de fiets, had opgedaan. Zo was hij twee jaar ploegleider van een italiaans kleding- en mode-bedrijf geweest.
Om de taal beter te leren, dan hij al toerend met de Giro had opgedaan, was hij een cursus >italiaans< gaan doen bij de Volksuniversiteit. En dat was weer de reden, dat hij een zeer speciale levenservaring had opgedaan. En die wilde hij me graag vertellen.

>> De medecursisten kregen in de koffiepauze gelegenheid om een sigaret te roken, Dat betekende, dat ik veiligheidshalve maar in het klaslokaal, waar de cursus gegeven werd bleef zitten. Het was een heel gemeleerd gezelschap, meest dames en in alle leeftijden, Ik was een van de oudsten. De knapste dame van het gezelschap was een jonge vrouw van rond de dertig. Een, die zo van een advertentiefoto-sessie zou zijn terug gekomen. Het meest opvallend was haar prachtig lange, zwarte haar dat met veel grote en kleine krullen rond haar gezicht en langs achter tot haar middel om laag viel.
Zo kwam ze een keer van die koffiepauze terug en vroeg aan mij, of ik niets wilde drinken.
Met een paar woorden kon ik haar uitleggen, dat het problem niet het drinken maar het roken was. Zonder iets te zeggen ging ze terug en kwam met een beker koffie terug. En dat herhaalde zich in de daarop volgende weken.
Enkele maanden later kwam ze na drie minuten al terug en vanaf die keer gebruiken we samen de koffiepauze rookvrij. En zo kwam ik achter haar levensverhaal. Ze was verpleegster en had ook het roken afgezworen, toen ze geconfronteerd was met al die mensen, die wat >>minder op het roken gereageerd hadden dan gewenst<<.
Ook het volgende cursus jaar werd dit contact voortgezet. Ik werd zelfs op haar verjaardag uitgenodigd en leerde zo wat van haar vriendin kennen. Familie had ze kennelijk niet veel.
Tot ze op een avond ontbrak. De cursusleider zei, dat hij haar ziekmelding had ontvangen, maar verder geen informatie had. Tot dit een aantal weken duurde.
Ik ging naar haar huis. Ik was er tenslotte al eens eerder op uitnodiging geweest. Maar er deed niemand open. Een buurvrouw, die me aan de deur zag staan vroeg aan me > Weet u dan niet, dat ze in het ziekenhuis ligt en geopereerd is ?<. Ze wist niet in welk ziekenhuis.
Weer een maand later vertelde een van de andere cursisten, dat ze haar op straat was tegen gekomen. En daar in tranen vertelde had, dat ze nog maar dire maanden te leven had. Darmkanker.
Ik besloot haar op te bellen en zij maakte een afspraak met me. In de daarop volgende weken hebben we elkaar veel gezien. Later in het voorjaar ging ik met haar wandelen, ik wandelde en zij zat in haar rolstoel. Rondom ons in de parken en langs de vijvers nieuw leven alom en tussen ons in letterlijk de dood.
Toen belde ze mij op. >Ik heb liever niet dat je meer komt. Ik ben niet om aan te zien en ik wil niet, dat je me zo zult herinneren als ik nu ben>.
Dat moet je accepteren, dus bleef ons contact beperkt tot een bloemetje van de Fleurop en een prentkaart met mooie bloemen. En zonder opschrift als >>Van harte beterschap<< of zo !
Het was een koude, natte zaterdagmorgen, dat ik werd opgebeld.
:: Ja, u kent me niet, maar Amelie ligt hier. Wij verzorgen haar bij ons in haar laatste uren. Zij heeft naar u gevraagd. Kunt u hierheen komen ?<.
Ik sprong op de fiets en reed zo gauw ik kon naar het opgegeven adres.
In een achterkamer lag zij op een eenpersoonsbed. En ik heb daar gezien aan dat bed. Tot ze moest plassen. De twee dames, die haar opgenomen hadden zeulden haar naar een soort kinderstoel, maar ik was de kamer al uit. Maar ze had het laken teruggeslagen waar ik nog bij was. Onder de wanstaltig dikke buik stak haar witte slip bleek af. Haar huid had een blauwige glans, waarschijnlijk omdat ze daar onthaard was. Maar ze was er mager tot op het bot. De tegenstelling was schokkend. Alsof je in een open graf keek !
Terwijl ik in de woonkeuken wachtte, kwam ook de dokter nog een keer langs, die direct nadat ze weer op bed was gezegd zich met haar bezig hield. Binnen tien minuten was hij terug in de woonkeuken en zei tegen ons > Het is nog een kwestie van een paar uur. Daar moeten jullie maar rekening mee houden.< Een van de dames zei tegen me, dat ik er nog even naar toe moest gaan om echt afscheid te nemen.
Amelie lag weer recht op bed. Toen ik binnen kwam, richtte ze zich op van haar kussen, zover als het ging en stak haar rechterarm naar me uit. Ze trok haar hoofd op mijn schouder, kuste me lang en nadrukkelijk.
En zei toen zachtjes iets, dat ik tot nu en zeker mijn verdere leven niet vergeten zal en kan.
>Ik zal jou nooit vergeten !!<
Hoe komt een stervende erbij, om te beloven, dat ze (hij) iemand nooit zal vergeten ?
Alsof ík degene was, die heen moest gaan ?
Ik kan je wel vertellen, dat het omgekeerde net zo waar is, als zij haar belofte echt waar zou kunnen maken.
Ik ben haar nooit vergeten. En, alsof het een ware geliefde van mij geweest zou zijn, ik had niet meer van haar kunnen houden, dan dat ik op dat ogenblik deed.
Ook de uitvaart en de begrafenis - met veel vrienden en college’s - hebben er voor mij onvergetelijke dag van gemaakt.

Na een korte stilte vroeg ik aan hem
>En, ben je ooit achter de betekenis van die vraag kunnen komen ?
> Nee, het enige, dat ik een keer durfde concluderen was, dat ze op dat ogenblik een blik in het hiernamaals mocht werpen en mij er op deze manier getuigen heeft willen laten zijn. Anders zou ik niet weten.
Maar vanaf dat moment ben ik wel anders over de dood gaan denken.
 
Als schepen in de nacht... Wie weet wat de bestemming van de ander is, of waar die vandaan komt ??
Wat blijft er nog over als de lichtjes in het donker verdwijnen ?
Spaak kijkt me lang aan. Ik had de vraag kennelijk zelfs uitgesproken.
Hij lachte wat en zei >>Een deuk in je ziel !<<.


plaatsvervanging van een verwijderde inzending (c)


Het is zomer 1947.
Ik ben bang, dat dit in de jaren van de ouders van de huidige lezers moet zijn.
Met mijn trouwe schoolvriend ben ik op familiebezoek - van hem - in België. Nee, niet mijn eerste buitenlandse reis. Ik was al eerder via Antwerpen naar Zeeuws Vlaanderen gereisd. Maar nu dus echt. Met de nodige voorbereidingen. Onder andere over het taalgebruik. Ze spreken er wel nederlands, maar het is niet altijd congruent. Veel gevaar kan het niet, alleen bij de laatste fase van de digestie. Zeg nooit poepen, maar altijd kakken.
En zoiets vergeet je dan weer. Tot het op de praktijk aankomt.
Voor ik ‘s avonds naar bed ga, vraag ik aan tante Sophie
>Waar is de wc ?< Er verschijnt een lachje rond haar mond, ze heeft het kennelijk niet begrepen. 
> Ik bedoel, als ik vannacht moet poepen, waar kan ik dan terecht ?
De lach wordt stralender. Alleen al door het Beter Begrip.
>> Dat doe de maar in bed, gelijk wij ook doen.
Ik ben met stomheid geslagen, hoe houden ze het bier dan allemaal schoon ?
Maar dan herinner ik de wijze les over het gebruik van nederlandse woorden. En ineens is het helder voor mij. Poepen is vrijen.
Mijn vriend helpt mij verder de trap op. Dat is wat ze op school neuken noemen.
De laatste dag zouden we het Rubenshuis gaan bezoeken. Een goed plan volgens nonkel Sjefke. Dan heeft hij voor de avond ervoor een speciale aanbieding. De Kunstkring verzorgt een lezing. Het onderwerp is Manneke Pis. Da’s wel niet in Antwerpen, maar het is een goede start om de leden eens wat over het naakt te vertellen. En dan over het Verschil tussen Naakt en Bloot. Nonkel Sjefke zegt, dat we bij Rubens veel Bloot zullen gaan zien.
Tante Sophie is als een zorgzaam moeke. Ze waarschuwt ons op onze woorden te letten, want Ge hebt hier zo het stempel van Zotteke te pakken.
En dat is dan gebeurt voor je er erg in hebt.
De meneer-verteller zegt, dat ze in Brussels altijd komparsie hebben met dat Manneke. Dat staat daar maar in z’nne blote kont te plassen en daarom geeft iedere bezoeker, maar meest een gezelschap, het beeldje een pakske aan.
Ik verzucht zachtjes > Bij ons thuis hoeft dat niet !
Maar mijn zucht is dan toch te luid voor de omgeving en een daverend gelach barst los, Weer z’nne stomme ollander. Maar de ramp is geschiedt en na de voorstelling wordt nonkel Sjefke gelukgewenst mijn zo’n aanwinst. ‘n Echt zotteke!
De andere dag op naar het Rubenshuis. Wat moet die vent rijk geweest zijn. Dat is het eerste wat bij me opkomt. Echt nederlands dus. Kennelijk niet verwoest door de V-1's en V-2' s een paar jaar eerder. Het gebouw is niet diep, vanuit de hal kun je al de tuin inkijken. Maar het gaat eerste naar boven. Smalle trapjes en de overal overheersende lucht van geboend hout. Al voortgaande wordt de stof van de vorige avond aardig uitgediept. 
Bij de eerste vrouwenbeelden komt al ergens vanuit het rondtrekkend gezelschap de opmerking
> Je verstaat niet, waarom er nog kinderen geboren werden toen, met zulke koeien van vrouwen !
De rondleider pikt gelijk de discussie op:
> In die tijden sliep, vooral het gewone volk naakt. En met meerdere personen in een bed. Zeker en vast in de gastenverblijven. En zo wist men nooit, of men ‘s morgens wel op de zelfde plaats zou ontwaken als waar men ‘s avonds was ingestapt. Je moest je plaats wel verdedigen, aan het werken met armen en benen viel niet te ontkomen. Aan het zuchten en steunen onderweg kon men merken, dat er wel eens een pauze werd ingelast. En daar bleef het dan niet bij. Maar het werd de mensen dan ook wel gemakkelijk gemaakt. In die tijd bestond er nog geen geboorteregister.
Als laatste zaal, voor we door de prachtige tuin geleid werden, kwamen we in de grootste zaal, links van de ingang. Metershoge schilderijen. En hier werd duidelijk gemaakt, wat dan wel het verschil tussen bloot en naakt was.
Het kwam er op neer, dat bloot zonder kleren is en naakt ook, maar dan met een ander doel.
Dit wat ge hier allemaal kunt zien, is dus bloot en niet naakt.
> Maar jullie zijn daar toch niet bij geweest !
Gelukkig was ik er nu beter bij en bleef deze opmerking tussen mijn kiezen hangen.

Het leuke is, dat ik in de jaren daarna zelf verschillende mensen door hetzelfde huis mocht voeren. Met hetzelfde verhaal. Maar dan met mensen, die zo van huis uit niet direct met onze - veranderende - moraal bekend waren. Maar ondanks dat, kwam het besproken verschil steeds aardig over. En kan ik, nu het verschijnen van dergelijke beelden een meer gewone zaak geworden is, ook daar gemakkelijk van deze kennis gebruik maken.

Het is zomer 1947.
Ik ben bang, dat dit in de jaren van de ouders van de huidige lezers moet zijn.
Met mijn trouwe schoolvriend ben ik op familiebezoek - van hem - in België. Nee, niet mijn eerste buitenlandse reis. Ik was al eerder via Antwerpen naar Zeeuws Vlaanderen gereisd. Maar nu dus echt. Met de nodige voorbereidingen. Onder andere over het taalgebruik. Ze spreken er wel nederlands, maar het is niet altijd congruent. Veel gevaar kan het niet, alleen bij de laatste fase van de digestie. Zeg nooit poepen, maar altijd kakken.
En zoiets vergeet je dan weer. Tot het op de praktijk aankomt.
Voor ik ‘s avonds naar bed ga, vraag ik aan tante Sophie
>Waar is de wc ?< Er verschijnt een lachje rond haar mond, ze heeft het kennelijk niet begrepen. 
> Ik bedoel, als ik vannacht moet poepen, waar kan ik dan terecht ?
De lach wordt stralender. Alleen al door het Beter Begrip.
>> Dat doe de maar in bed, gelijk wij ook doen.
Ik ben met stomheid geslagen, hoe houden ze het bier dan allemaal schoon ?
Maar dan herinner ik de wijze les over het gebruik van nederlandse woorden. En ineens is het helder voor mij. Poepen is vrijen.
Mijn vriend helpt mij verder de trap op. Dat is wat ze op school neuken noemen.
De laatste dag zouden we het Rubenshuis gaan bezoeken. Een goed plan volgens nonkel Sjefke. Dan heeft hij voor de avond ervoor een speciale aanbieding. De Kunstkring verzorgt een lezing. Het onderwerp is Manneke Pis. Da’s wel niet in Antwerpen, maar het is een goede start om de leden eens wat over het naakt te vertellen. En dan over het Verschil tussen Naakt en Bloot. Nonkel Sjefke zegt, dat we bij Rubens veel Bloot zullen gaan zien.
Tante Sophie is als een zorgzaam moeke. Ze waarschuwt ons op onze woorden te letten, want Ge hebt hier zo het stempel van Zotteke te pakken.
En dat is dan gebeurt voor je er erg in hebt.
De meneer-verteller zegt, dat ze in Brussels altijd komparsie hebben met dat Manneke. Dat staat daar maar in z’nne blote kont te plassen en daarom geeft iedere bezoeker, maar meest een gezelschap, het beeldje een pakske aan.
Ik verzucht zachtjes > Bij ons thuis hoeft dat niet !
Maar mijn zucht is dan toch te luid voor de omgeving en een daverend gelach barst los, Weer z’nne stomme ollander. Maar de ramp is geschiedt en na de voorstelling wordt nonkel Sjefke gelukgewenst mijn zo’n aanwinst. ‘n Echt zotteke!
De andere dag op naar het Rubenshuis. Wat moet die vent rijk geweest zijn. Dat is het eerste wat bij me opkomt. Echt nederlands dus. Kennelijk niet verwoest door de V-1's en V-2' s een paar jaar eerder. Het gebouw is niet diep, vanuit de hal kun je al de tuin inkijken. Maar het gaat eerste naar boven. Smalle trapjes en de overal overheersende lucht van geboend hout. Al voortgaande wordt de stof van de vorige avond aardig uitgediept. 
Bij de eerste vrouwenbeelden komt al ergens vanuit het rondtrekkend gezelschap de opmerking
> Je verstaat niet, waarom er nog kinderen geboren werden toen, met zulke koeien van vrouwen !
De rondleider pikt gelijk de discussie op:
> In die tijden sliep, vooral het gewone volk naakt. En met meerdere personen in een bed. Zeker en vast in de gastenverblijven. En zo wist men nooit, of men ‘s morgens wel op de zelfde plaats zou ontwaken als waar men ‘s avonds was ingestapt. Je moest je plaats wel verdedigen, aan het werken met armen en benen viel niet te ontkomen. Aan het zuchten en steunen onderweg kon men merken, dat er wel eens een pauze werd ingelast. En daar bleef het dan niet bij. Maar het werd de mensen dan ook wel gemakkelijk gemaakt. In die tijd bestond er nog geen geboorteregister.
Als laatste zaal, voor we door de prachtige tuin geleid werden, kwamen we in de grootste zaal, links van de ingang. Metershoge schilderijen. En hier werd duidelijk gemaakt, wat dan wel het verschil tussen bloot en naakt was.
Het kwam er op neer, dat bloot zonder kleren is en naakt ook, maar dan met een ander doel.
Dit wat ge hier allemaal kunt zien, is dus bloot en niet naakt.
> Maar jullie zijn daar toch niet bij geweest !
Gelukkig was ik er nu beter bij en bleef deze opmerking tussen mijn kiezen hangen.

Het leuke is, dat ik in de jaren daarna zelf verschillende mensen door hetzelfde huis mocht voeren. Met hetzelfde verhaal. Maar dan met mensen, die zo van huis uit niet direct met onze - veranderende - moraal bekend waren. Maar ondanks dat, kwam het besproken verschil steeds aardig over. En kan ik, nu het verschijnen van dergelijke beelden een meer gewone zaak geworden is, ook daar gemakkelijk van deze kennis gebruik maken.

plaatsvervanging van verwijderde inzending (b)

Ook dat jaar werd het Dubbelfeest gevierd !

Jasper en Harry waren en zjn al vele lange jaren vrienden. In de beste betekenis van het woord.
Vele jaren geleden was 1 oktober de steekdatum, die bepaalde of men als leerling tot de school werd toegelaten. Was je voor die dag 6 geworden, dan mocht je naar school, wie en dag later was geboren mocht nog een jaar wachten. Bijvoorbeeld op de kleuterschool.
Zo gebeurde het, dat Jasper, die op 1 oktober 6 werd in de zelfde klas kwam als Harry, die op 30 september pas 6 geworden was. Maar vanaf de tijd, dat ze zo’n beetje zelf de regie over hun leven in handen konden en mochten nemen, waren beide data tot één fesst verbonden. En ook zo gevierd.
Tot nu toe. Was het gebruikelijk in wederzijdse families, dat de eerste feestgangers zo rond elf uur op de koffie kwamen, Jasper zat op het feest al om tien uur bij Harry en Harry de volgende dag om tien uur bij Jasper. Wat kwamen er altijd een oude koeien uit de sloot in deze, je zou terecht van intieme uurtjes kunnen spreken. De families wiste iet beter. Het was nooit anders geweest. Zonder veel woorden waren de consumpties in de loop der jaren aangepast aan de resterende mogelijkheden. Er werden ook geen cadeau’s uitgewisseld. Het was voldoende om van elkaars gezelschap te genieten.
Ze waren samen dus op de lagere school geweest, gingen na de 6e klas naar het zelfde vervolgonderwijs in de nabijgelegen stad.. Ze waren wederzijdse huwelijksgetuigen. En peter van de wederzijdse kinderen.
Dat jaar herinnerden ze zich nog eens speciaal aan de gemeenschappelijke zwemherinneringen. Omdat ze van kindsbeen af gewend waren samen op te trekken, was het normaal, dat ze bij het schoolzwemmen het zelfde kleedhokje gebruikten. Toen echter de tweede zwemles de onderwijzer net een rondje maakte om de kinderen tot spoed aan te moedigen, werden ze met een openbare donderpreek uit elkaar gehaald. Maar bij latere gelegenheden ging het gewoon verder. Juist omdat het gewoon was. Memorabel was de gelegenheid, toen Harry eens, met zijn vinger naar diens kruis wees aan Jasper vroeg >Zou je je daar niet eens gaan scheren?<, waarop Jasper hem beloofde, dat Harry nog even moest wachten om in de rij van pubers en volwassenen aan te sluiten. Een tweede onuitwisbare herinnering was, toen de een jaar oudere en zeer ontwikkelde zus van Jasper mee was gaan zwemmen. En het in het bad Harry zeer lastig gemaakt had. Zo was ze een keer tussen Harry’s benen opgedoken en had ze haar al royale boezem hard aan diens zwembroekje gedrukt. Toen Harry later met Jasper zich stond af te drogen vroeg hij aan hem > Is dat nou normaal?< en toonde zijn vriend zijn eerste erectie. >Ik zal er geen doekjes om winden: JA !<, had Jasper op zijn gebruikelijke droge toon geantwoord.
Nu vele jaren later konden ze er nog om lachen. De verjaardag van Harry was altijd als eerste natuurlijk. Hij had een leuke vrouw getroffen, hadden een kind gekregen, die inmiddels ook al voor het opa-schap gezorgd had. Jasper was minder gelukkig geweest. Diens vrouw had hem betrouwd om van huis weg te komen. Nadat ze van het tweede kind was bevallen, was ze weer gaan werken. Verpleging. Haar ouders bemoeiden zich in de jaren dat het nodig was en Jasper zijn arbeidsverplichtingen vervulde om de kinderen. Totdat Fie in haar werk een besmetting opliep, die niet werd herkend. Toen ze daar dan nog kanker bij kreeg, werd Jasper al op redelijk jonge leeftijd weduwnaar.
Zo was het dus het gebruik geworden, dat de dochter van Jasper op zijn verjaardag in zijn woning de honneurs waarnam en Harry en diens vrouw van de eerste koffie verzag.
> Ga jij vanmiddag nog ?< vroeg hij aan Jasper. > Zo ja, dan wil ik dit jaar met jou mee.
Jasper wist direct wat hij bedoelde. Door zijn leefpatroon was de belangstelling voor zijn verjaardag ieder jaar steeds minder geworden. ‘s Avonds kwamen dan zijn zoon en zijn gezin op bezoek en dat was het dan wel. Vandaar dat hij na de dood van Fie deze middag een bezoek bracht aan haar graf.
Dat was zijn beslissing geweest. In haar familie was het gewoonte (geworden??) om de overledenen te laten cremeren. Enkele weken na deze plechtigheid werd dan de as uitgestrooid en dat was het dan. Verder heen omkijken meer naar. Wie er nog over wilde praten, moest het zelf weten. Gebeurde dit niet ook best. Jasper had eens gezegd >Maar goed, dat er geen schoonheid-freaks in de familie zijn. Die zou na afloop nog willemn stofzuigen, om maar echt van alles af te zijn.
Jasper had anders beslist. Niet dat hij zo graag aan alle droevige uren wilde worden herinnerd, maar hij vond, dat nu híj eindelijk kon bepalen om bij haar te kunnen zijn. En minstens een keer per week verzorgde hij verse bloemen op haar graf. En genoot bij van de rietpluimen, die hij erop had laten planten. Hij vond al lang, dat dit mooie symbolen voor het leven zijn. Groen en fris in voorjaar en zomer. Stevig, geel en prachtige kuiven in het najaar en winter.
Nu zou hij er samen met Harry naar toe gaan. Samen daar op hun eigen manier bidden.
Jasper had geen tranen meer, die waren in de loop van de jaren wel verdroogd. Maar toen Harry zijn verweerde hand - die hij vroeger zo had bewonderd, wanneer bij viool speelde - in de zijne legde, zag hij in diens ogen wel tranen. Maar daar werd niet nu en niet later over gesproken. Vrienden voor het leven. Tot er ook hier een overblijft. Om voor het graf van de ander te zorgen.


plaatsvervanging van verwijderdeinzending (a)

Mantelzorg en verder ook....

Een van de mooiste zaken van deze tijd - en zelfs als woord in de nederlandse taal - is mantelzorg.
Een mantel geldt al tientallem jaren als een kledingstuk, dat beschermt tegen ongewenste invloeden vanuit de omgeving van de mens. Meestal dus het weer. Er zijn en waren zomer- en wintermantels, al naar gelang er behoefte aan bestond. Maar deze bescherming was dus afgesteld aan de omstandigheden van het ogenblik.
Nu gaat de huidige mantelzorg net iets verder. Degene die hulp behoeft, wordt in zijn of haar behoeften geholpen. Maar daarnaast is er ook meest nog een klein ogenblik, of wat langer, om net iets verder te gaan dan de normale behoeften. Een kort gesprek bij een kop koffie of thee. Zodat de zorg behoevende zich kan uitspreken en daarbij een - wat de mens dan zo noemt - een gewillig oor vindt.
Via de media weten we nu, dat dit soort liefdewerk tegenwoordig ook betaald wordt. Het hoeft niet zo te zijn, maar kan dit nu juist niet de reden zijn, dat de mantelzorg vaak te kort schiet. Of op z’n minst ervaren wordt als tekort schietend ?
We gaan er van uit dat de mantelzorgers in de eerste lijn gevonden (moeten?) worden. Ouders voor kinderen, kinderen voor ouders. Of de man voor zijn vrouw of de vrouw voor haar man. Daarnaast heb je dan het leger van vrijwilligers, die ook zonder financiële tegemoetkoming in staat zijn deze zorg op te brengen. Gewoon uit wat vroeger naastenliefde werd genoemd. 

Maar ten grondslag aan deze vorm van zorg is de wil die naaste te helpe en bij te staan. Twee verschillende nebaderingen van hetzelfde probleem.

Maar wat, wanneer deze hulp niet voorhanden is ?
Wat wanneer ze wel nodig of wenselijk is, maar niet opgebracht kan worden ?

Dan is er ook nog de regenjas-zorg !
Zoals de regenjas alleen dan gedragen wordt, wanneer het regent, of regen verwacht wordt, zo is deze hulp alleen in praktijk waar te nemen, wanneer dit min of meer noodzakelijk is.

Moet de echtgenote naar de dokter, naar het ziekenhuis, dan wordt zij er naar toe gereden. Zijn er medicijnen nodig ? Dan gaat men voor haar of hem naar de apotheek. Is er verder iets nodig, dan wordt het voor hem, of haar gekocht. Of een boek geruild in de bibliotheek. Of ....
Maar voor de rest wordt - zoals men dat dan maar noemt - de patiënt met rust gelaten.
Er wordt niet eens gevraagd, of er verder nog wensen zijn, want die kan men dan toch, onder gegeven omstandigheden toch niet inwilligen.

Het grote verschil tussen beide soorten hulpverlening is, dat bij mantelzorg nog wordt uitgegaan van wat de zieke graag wenst, ook naast een droge tenalady, een warme douche, een kopje thee of koffie. 
In de regenjas-zorg bepaalt de helpende, wat nodig of gewenst is en niet de patiënt. Maar er wordt wel van haar of hem verwacht, dat zij, hij die hulp met >dankbaarheid ten gemoet treedt< !



Money is the root of all evil....


Zeer kort na de 2e wereldoorlog kwam het liedje
>Money is the root of all evil < op de hitlijst. In de toen heersende armoede waren er maar weinig, die enig idee hadden waar het over ging. >Wat je niet hebt, maak je niet scherp<, zo ongeveer luidt de vertaling van het duitse spreekwoord.
Er moest in alle opzichten hard geploeterd worden. De mijnwerkers waren de best verdienende mensen van het land - naast de ras-kapitalisten - . Maar zeker niet een uitzondering. Er moest veel worden opgebouwd. Maar voor het zover was, werden de mijnen al weer gesloten. Ook in een ander opzicht hadden ze daar voorop gelopen !
Hier werden de eerste gastarbeiders binnengehaald. Uit Italië en later in Benelux-verband ook uit Polen. Daar werd maar weinig aandacht aan geschonken, als er maar kolen werden bovengebracht. En toen men wist hoe dat ging volgende in begin jaren zestig de mensen uit andere landen. Er werd ter plaatste voorlichting gehouden en ze kwamen. Eerst alleen de mannen en toen die zich te veel met de nederlandse vrouwen gingen bemoeien werd het toegestaan, dat vrouwen en kinderen mochten volgen. 
In die zelfde periode kreeg de vakbeweging steeds meer betekenis. Een van de jonge wilde, die zich naam verschafte als leider van de arbeiders was Wim Kok. Op een zeepkist in Utrecht en elders in de provincie kreeg hij een aandachtig oor. En in onderhandelingen met de werkgevers ook voor hen wat voor elkaar. Wat hebben ze moeten knokken voor hun rechten.

En het was ook altijd zo, dat ze voor het een iets anders moesten inleveren. Maar dan wist Kok en zijn mensen altijd wel de zaak zo te stellen, dat het voor de arbeiders beter was. Hoe dikwijls werd er geen looneis verzacht, om er maatschappelijk (iets) beter van te worden ?? Er werd alleen niet bij verteld, dat sociale rechten veel gemakkelijker terug te draaien zijn, dan harde inkomsten. 

Maar toen kwamen de jaren 90!
Uit Wim Kok ontstond een Mijnheer Kok, van beroep Minister President. Die zijn heil zocht bij zijn oude tegenstanders in de VVD. Een kleine erfenis werd in de politiek ingevoerd. Het Overleg-model, ook wel Poldermodel genoemd  
Maar wat erger is : mijnheer Kok werd een Aardsverrader van zijn oude sociale principes. Mede door zijn maten werd het neo-liberalisme tot ‘s lands heil verheven. En toen hij van het politieke toneel verdreven was, kwam Balkenende en die wist niet beter dan dat neo kapitalisme door te trekken.
Gevolgen waren, dat op geld beluste mensen een tweede hypotheek op hun vastgoed eigendom namen en dit in aandelen e.d. gingen beleggen. Nog erger was het met mensen, die het aandurfden om geld te gaan lenen om daar waardepapieren voor te gaan kopen. Lekker gemaakt door de politiek. 
Die de factor arbeid in het economisch principe ontwaardde. Geld maak veel makkelijker geld, dan dat je er voor gaat werken.

De klap op de vuurpijl kwam, toen Balkenende zeer emotioneel Nederland wees op haar verantwoordelijkheid de Europese Grondwet te accepteren. Bijna op het zelfde kistje als Kok, maar dan op de Maliebaan voor de tv-camera’s. Het nederlands volk verwijtend, dat als ze nee zouden stemmen, dat alleen maar op emotionele gronden zouden doen.
Wat een geluk, dat wij wel ons verstand gebruikt hebben ! En nee gestemd hebben.

Zoals nu lijkt tegen dat neo-liberalisme.

Zou Balkenende er al achter zijn, dat alle ellende, die de laatste weken over ons en bijna de hele wereld is neergedaald, juist veroorzaakt werd door dat geld-om-geld-systeem ? Dat je daar mee je verantwoordelijkheid te grabbel gooit ? Dat je daarvoor in handen valt van machten, die met jouw land, noch met Europa enige scrupules toont ?
En nu durft hij zich ook nog met vriendje Bos te presenteren als de Redder van het Vaderland. Wellicht dadelijk nog met behulp van onze belanstingcenten.

Wat moet hij gaan denken, als er dadelijk nog (bijna) alleen rondom >>ween en geschrei en geknars van tanden<< als in de bijbel voorspeld, te beluisteren valt ? Ruimen zij dan ook het veld op de manier, die ze nu voor bankdirecteuren bedacht hebben ? We zullen het nauwlettend volgen.

Nu nog zien, dat ze Europese-wijd dat economisch systeem uit het handboek verwijderen. We hebben voor de eerstkomende 80 jaar nu weer genoeg ellende gehad.
En laat het beetje rood, dat nog overgebleven is maar gebruikt worden voor het schaamrood op de kaken van deze politici.

Het raadsel en dan nogpolitiek.... de leugens.....

Wim Kan is niet meer, maar zijn geest werkt nog steeds door......

Wat is het verschil tussen een varkensstal en het binnenhof ??
Varkens kunnen niet liegen.

Opa, waarom heb je de hele maand juli niets geschreven ?
Omdat er veel te veel gelogen werd.
Maar waarom nu dan wel ?
Omdat de leugens nu een hele stad konden vullen.
 
In Amsterdam werd de gayparade gehouden. En wat zegt dat ?
Men zegt, tenminste op de tv, dat dit de gelijkberechtiging van homo’s en hetero’s moet onderstrepen.
En dit is de eerste leugen.


Wanneer een hetero zich zo gedraagt, als wat de tv ons aan beelden bood, dat waren er net zo veel bekeuringen uit geschreven. Je mag niet naakt lopen in Nederland, daar wordt je voor opgepakt en bestraft. Met taakstraffen, bijvoorbeeld.


Behalve als je homo of lesbisch bent. Dan mag het wel en wordt het een medium-spektakel.
En dan is de PvdA bereid om hun persoonlijke ondersteuning te geven. Dus publiekelijk meewerken aan maatschappelijke ongehoorzaamheid.

Maar nog interessanter is het, dat die mensen, die dan zo gelijk zijn als seksueel anders geaarde mensen er zo voor zijn op deze manier hun gelijkheid te willen bewijzen.
In Nederland en enkele andere democratische landen kan dat.
De moderne tijd.
Massaal liegen om zo een leugen vol te houden. 

En dan komt het Binnenhof weer opdraven !
Een CU-minister vindt, dat de PvdA wel erg provocerend te werk gegaan is. Zoals bv met de snelwet over de ethische genen-manipulatie.
De CU-minister verheft zijn stem, maar is onchristelijk genoeg er geen arbeidsconflict uit te maken.

De PvdA-ministers haastten zich te verklaren, dat hun optreden een optreden was namens het gehele kabinet.
Dat zou waar kunnen zijn, maar.......
Waarom maakt dan de minister van Defensie daaraan woorden vuil, als het
- mag een normaal mens aannemen -
tevoren over gesproken is?


Ik vrees dus, dat die manifestatie van de PvdA-ministers niet doorgepraat is met de niet PvdA-ministers. En er dus van een door het hele kabinet gedragen voorstelling geen sprake geweest zal kunnen zijn.

Hoe lang moet deze situatie nog doorgaan ?

Zijn onze troepen in het buitenland dadelijk nog nodig om hier in Nederland eens normale verhoudingen te komen vestigen?
En de bevolking dat te geven, waar we hoe langer hoe meer openlijk om moeten gaan vragen ?

Mij dreunt nog door het hoofd de tekst en beelden van onze meest lieve minister. Die voor de camera’s tegen zijn kiesvolk zegt, gerust te zijn.
Er is in het regeerakkoord afgesproken, dat er over medisch-ethische zaken in deze regeerperiode geen afspraken (wetten?) genomen zullen worden.
En wat gebeurt er binnen twee weken daarna ?
Om het kabinet te redden en nergens anders om, gaat zo’n wet toch in werking.

Duizend jaar geleden baden hollandse christenen
>>Van de vloek van de Noormannen, verlos ons Heer<<.

Hoelang moeten we nu nog blijven bidden om een dergelijke verlossing ?





De wereld van de tolerantie

hejmartajxo

Van fotograferen en fotograveren...


Soms kan er een aanleiding zijn om de belangstelling van de mens eens - en/of voor bepaalde tijd - op één zeker onderwerp te fixeren. Je laat dan alles wat je over dat onderwerp weet, en kent, en kunt vinden de revue passeren. Je gaat deduceren en combineren, zoals heel vroeger een bekende detective- romanfiguur altijd placht te zeggen.

Zo herinner je dan, dat je eens gelezen hebt, dat muziek en foto’s veel gemeen hebben.

Er zijn mensen, die helemaal gelukkig worden, wanneer ze een muziekpartituur kunnen doorlezen, bestuderen, nakijken. Lekker thuis, in de kamer of in de tuin. In de metro of in de trein. Het heeft iets geheimzinnigs, want anderen, omstanders zien alleen de omslag, wat de »tekst« is, daar komen ze niet achter. Het enige, dat men kan vaststellen is de gelukzalige glimlach, die het bij de lezer kan oproepen.
Die dan kennelijk in staat is, om wat hij ziet om te zetten in datgene, wat bedoeld is. Of wat bedoeld zou kunnen zijn. Men kan het als het oplossen van een raadsel beschouwen. Voorwaarde is wel , dat de lezer er zelf wat mee kan aanvangen. Iemand, die niet weet wat het teken van de mol inhoudt, hoeft er niet aan te beginnen. Je moet toch minstens weten, dat wanneer je leest >pppp<, dat je het nauwelijks mag kunnen horen. Anders gaat er een hoop vreugde van de herkenning verloren, ook als je de muziek nog nooit gehoord hebt.

Maar er moet met dit soort lezers wat aan de hand zijn. Ze moeten minstens verstand van muziek hebben, anders begrijpen ze de tekens niet eens, die elders in de intermenselijke communicatie niet voorkomen. Ze moeten ook de nodige fantasie bezitten, een soort inlevingsvermogen om in hun lijf dat te verwerken, wat ze zien. Anders is hun handelen zinloos en kunnen ze net zo goed postzegels gaan sparen.

Maar is dit dan wel muziek ???
Wat gaat hier bij het beleven van muziek niet allemaal verloren ?
Zijn er 53 andere mensen, die zeggen ook van muziek te houden, die verklaren deze lezers voor gek. Die muziek bestaat alleen in hun fantasie en wat het product is, dat er door wordt opgeroepen, dat wordt alleen door henzelf bestemd en niet door degene, die deze muziek heeft geschreven.
Muziek is dan pas muziek,wanneer ze door de trilling van het oor wordt overgebracht naar de hersenen. Dan pas wordt echt een gevoel van emotie opgeroepen, datgene wat door de componist werd bedoeld. En dan kan men nog een hele verdere discussie opzetten, wat daarin dan de rol van de uitvoerder moet, en of, kan zijn.

Maar nu zijn er geen 127 pagina’s met notenbalken en andere muziektekens, maar 127 pagina’s met »menselijk schoon«. Afbeeldingen van het menselijk lichaam, ook verzameld in een band, in een boek.
Dat je heerlijk in je tuin of in je huiskamer kunt bekijken. Of in de trein of in de metro. De mede-aanwezigen zien alleen maar de omslag, de band. Dus heb je al het voordeel, dat je beschikt over een soort geheimzinnig materiaal, dat alleen voor jou bestemd zal zijn.
Je hebt je ogen en die zien wat ze zien. Niets meer en niets minder.
Het werk van fotografen, die soms niet fotograferen, maar fotograveren. Maar altijd is het alleen het oog, dat gebruikt wordt. Zoals bij de partituur wordt hier iedere andere zinswaarneming bij uitgesloten. En dat kan voor fotografie voldoende zijn.
Tenzij....
er een ander doel mee werd bedoeld. Het opwekken van erotische gedachten, verlangens, fantasieën. Zelfs wanneer we porno uitsluiten, dan zijn er nog te veel tekortkomingen.
Zou men dit doel willen bereiken, dan moet men weten, dat er van alles verloren gaat door gebrek aan geur, reuk en gevoel. De benodigde hormonale werking blijft uit.
Zoals de intentie van muziek, bedoeld door ‘n componist, niet overkomt, wanneer men alleen maar een partituur leest.
De conclusie kan dus zijn, dat dergehjke fotografie teveel mist om voldoening te kunnen geven. En moet de artistieke waarde van de foto wel zeer hoog zijn, om foto’s daarvoor te gebruiken. Men kan ze anders gewoon beter weglaten.

Boeren-gezegden zijn niet altijd boerenbedrog !


Een van de leuke dingen in het leven, waar iedere mens mee te maken heeft, vindt zijn oorsprong - gewoon - in de taal. Het gaat om de boeren-gezegden.
Meestal hebben deze een onbekende oorsprong, maar ze bestaan gewoon. Ervaringen van de buiten-mens, opgedaan gedurende vele jaren in het leven in en met de natuur.
Maar niet alles valt hieronder, dat met het weer te maken heeft.
»Na regen komt zonneschijn« is er een, die in deze rij thuis lijkt te horen. Maar dit is een waarheid als een koe ! Natuurlijk komt er na regen zonneschijn. Daar wordt dus zo niets mee aangeduid. En daarom wordt ze ook nauwelijks letterlijk bedoeld. Het is meer een opmerking om iemand, die in de put zit, moed te geven.
Nee, vele geslachten van buitenmensen hebben onder bepaalde omstandigheden steeds de zelfde ervaringen en die worden daarom in een zin aan die omstandigheden verbonden.

Een ervan kwam gisteren weer langs ! En dit is er dan een, waarvan ik uit ervaring weet, dat ze altijd uitkomt.
» Na Sint Jan neemt de zee (het water) geen onweer meer an«.
En de jaarlijkse feestdag van Sint Jan wordt ieder jaar herdacht, of gevierd, op 24 juni.

En wat betekent dit dan wel ?
Komt er een onweersbui, dan zal die normaal gesproken overtrekken en verdwijnen. Het rommelt en regent nog wat na en dan komt, als het goed is, inderdaad de zonneschijn weer terug. Maar na 24 juni blijkt, dat voor degene die in de buurt - of op zekere afstand van - ‘groot’water woont, hij kan rekenen op nog een donderbui, die dan inderdaad uit de richting van dat water komt. Dat hoeft niet direct de zee te zijn, maar een wat bredere rivier, of een wat groter meer, dat lukt ook aardig.
Het zal een natuurkundige niet zo zwaar vallen om het verband tussen de aantrekking en afstoting van elektriciteit met water te verklaren. Maar waarom dit nou net anders moet zijn, dan wel moet veranderen op een bepaalde datum van het jaar, dat moet toch wel een andere zaak zijn.
Het leuke is, ook voor hen, die St. Jan niets zal zeggen, maar wel in de zelfde geografische omstandigheid verkeert, die zal het kunnen controleren. Of onze agrarische voorvaderen gelijk hebben of niet.

Enfin, voor vandaag is onweer voorspeld. Dus we gaan er weer eens extra op letten.

het blijft mooi, iedere morgen....

zonop

Richard Strauss

Morgen..... 

de schreeuw van de meeuw

Ik kan er nog niet bij !

Lekker gillen dus 

van bomen en mensen .....


Uit de kerk mee koffiedrinken.
Een sport die ik ken nog van mijn grootouders. En ook mijn ouders deden dit. Wat minder vaak, maar toch. Lekker op het kleine terras in hun tuin. Met uitzicht op de zandbak, waarin wij eerst mochten spelen. Waar mijn vader, tegen de kattenpoep drie groenhouten luiken had laten aanbrengen.
En zo zitten wij nu bij Cor en Petra op het balkon van hun flatje. Het uitzicht wordt bepaald door wat de groene handen van Petra vermogen. Een bescheiden zee aan kleuren, die, op de jasmijn na, tegenwoordig nog wel een lust voor het oog, maar niet meer voor de neus zijn. Ze kijken uit in een soort parkje, dat door de gemeente is aangelegd. In Den Haag zouden ze dat (vroeger) een waterpartij genoemd hebben. Tegenwoordig heet dat in Overbodig Engels the wetlands. Als we eens in geringere mate te maken krijgen met wat ze nu in de VS, Honduras, Duitsland en noem nog maar zo’n twintig staten op, dan zal het Hoog Water hier een paar dagen later pas zijn alarmverwekkend peil krijgen.
En wat dan ??? Zijn er dan roeiboten beschikbaar ?
Cor lacht er maar eens om en Petra zegt
> Ik heb nog steeds mijn zwempak. Dan zwemmen we toch gewoon naar de dijk !
Tussen de bomen van het parkje valt er een op. Het is een zilverberk, moet al een ouwetje zijn, wat knoestig in zijn bijna witte bast. Petra ziet me kijken en zegt tussen twee slokjes koffie door

> Da’s onze wonderboom!
Cor valt haar bij.
> Die had al weg moeten zijn, eerverleden jaar was ze er ziek genoeg voor. Er zat maar weinig blad meer aan. Zodoende was ze geen gevaar, dat ze bij de bewoners het licht weg zou houden. Maar de mensen, die er het dichtst bij wonen, hebben een actie gestart om de boom te behouden. De gemeente heeft nu eens gunstig gereageerd. Er werd een boomexpert bijgehaald, die een snoeiplan heeft opgesteld. Dat moest wel, want bij een storm zou men nooit zeker kunnen zijn, dat alle dooie takken aan de boom blijven zitten. Je moest er niet aan denken, wanneer die dan door je raam naar binnen waaien.
Petra > Je wist niet wat je zag. De meeste dooie takken, soms zo dik als de stam zelf, werden gedeeltelijk gesnoeid. Kijk maar, de restanten zijn nog net zichtbaar. We waren al bang, dat we later zouden zeggen, dat ze ‘m maar beter helemaal hadden kunnen weghalen.
Cor > Vorig jaar was het nog niet veel, er kwam nog maar weinig blad aan. Een buurman zei eens smalend, dat het op een oude vrouw aan ‘n nudistenstrand leek.
Nu, dan was het wonder nu wel voltrokken. Het bladerkleed was mooier dan alle bomen rondom. Slechts de oude kale stronken, die er her en der uit staken deden nog herinneren aan wat het voor twee jaar geweest was.
Petra > Er zijn mensen, die het met het herstel van een kankerpatiënt na een chemokuur vergelijken. Haar, dat mooier terugkomt, dan het er voor geweest is.
Cor > En bomen zijn net als mensen. Je hebt er soms angst voor, als je hoort waar ze allemaal mee te maken kunnen krijgen. Een van onze buurvrouwen kreeg van het een op het ander moment kanker. Nou ja, dat zeg je dan zo. Natuurlijk had ze het al langer, maar door een onnozel feit komt het in eens uit.
Petra > Het was zo erg, dat ze al niet meer van de huisarts naar huis mocht. Ze werd vandaar per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De gewone gang van zaken. Operatie van vele uren. chemokuren. We hadden er niet veel vertrouwen meer in. Na de chemokuren was en bleef ze zich akelig, rot en echt ziek voelen. Tot een latere controle, zo’n jaar na de operatie.
Cor > Ze moest weer terig voor controle. En toen kreeg ze te horen, dat ze niet meer naar huis mocht. Trombose in een been. Levensgevaarlijk om nu nog te lopen. Maar ze zei tegen de dokter >>Ik moet naar huis. Mijn man begint te dementeren, weet niet meer van links en rechts. Die kan onmogelijk alleen thuis blijven. En hij is nog veel te goed voor een verpleeghuis.
Petra > Ze moest een verklaring tekenen, dat ze weg ging op haar eigen risico. Maar ze bleef erbij: Wat moet, dat moet !
Cor > En het ging haar, zoals het die boom gegaan is ! Dan wel achter een rollator, maar ze doet nu weer boodschappen.
Petra > En bij de laatste controle zei de dokter, dat ze een half jaar weg mocht blijven.
Ik vroeg of ze er zelf een verklaring voor had ?
Cor > Zij heeft haar buurvrouw verteld, dat ze in die wanhopige, slaaploze nachten alleen nog heeft kunnen bidden. En daarbij simpel gevraagd heeft>>of ze alleen maar het goede en juiste zou mogen doen en het verkeerde automatisch mocht laten<<. Wij zouden van een wonder spreken, maar dat doen zij niet zo.

Er is echt meer tussen hemel en aarde dan wij denken. Voor mensen. En voor bomen.

Bloot sloeg niet dood, maar .... was toen dapper !


Het is zomer 1947.
Ik ben bang, dat dit in de jaren van de ouders van de huidige lezers moet zijn.
Met mijn trouwe schoolvriend ben ik op familiebezoek - van hem - in België.

Nee, niet mijn eerste buitenlandse reis. Ik was al eerder via Antwerpen naar Zeeuws Vlaanderen gereisd. Maar nu dus echt.

Met de nodige voorbereidingen. Onder andere over het taalgebruik. Ze spreken er wel nederlands, maar het is niet altijd congruent. Veel gevaar kan het niet, alleen bij de laatste fase van de digestie. Zeg nooit poepen, maar altijd kakken.

En zoiets vergeet je dan weer. Tot het op de praktijk aankomt. Voor ik ‘s avonds naar bed ga, vraag ik aan tante Sophie >Waar is de wc ?<

Er verschijnt een lachje rond haar mond, ze heeft het kennelijk niet begrepen.
> Ik bedoel, als ik vannacht moet poepen, waar kan ik dan terecht ?
De lach wordt stralender. Alleen al door het Beter Begrip.
>> Dat doe de maar in bed, gelijk wij ook doen.
Ik ben met stomheid geslagen, hoe houden ze het hier dan allemaal schoon ?
Maar dan herinner ik de wijze les over het gebruik van nederlandse woorden. En ineens is het helder voor mij. Poepen is vrijen.
Mijn vriend helpt mij verder de trap op. Dat is wat ze op school neuken noemen.

 

De laatste dag zouden we het Rubenshuis gaan bezoeken. Een goed plan volgens nonkel Sjefke. Dan heeft hij voor de avond ervoor een speciale aanbieding. De Kunstkring verzorgt een lezing. Het onderwerp is Manneke Pis. Da’s wel niet in Antwerpen, maar het is een goede start om de leden eens wat over het naakt te vertellen. En dan over het Verschil tussen Naakt en Bloot. Nonkel Sjefke zegt, dat we bij Rubens veel Bloot zullen gaan zien.
Tante Sophie is als een zorgzaam moeke. Ze waarschuwt ons op onze woorden te letten, want Ge hebt hier zo het stempel van Zotteke te pakken.
En dat dan gebeurt, voor je er erg in hebt.

De meneer-verteller zegt, dat ze in Brussels altijd komparsie hebben met dat Manneke. Dat staat daar maar in z’nne blote kont te plassen en daarom geeft iedere bezoeker, maar meest een gezelschap, het beeldje een pakske aan.
Ik verzucht zachtjes > Bij ons thuis hoeft dat niet !
Maar mijn zucht is dan toch te luid voor de omgeving en een daverend gelach barst los, Weer z’nne stomme ollander. Maar de ramp is geschiedt en na de voorstelling wordt nonkel Sjefke gelukgewenst met zijn aanwinst. ‘n Echt zotteke!

De andere dag op naar het Rubenshuis. Wat moet die vent rijk geweest zijn. Dat is het eerste wat bij me opkomt. Echt nederlands dus. Kennelijk niet verwoest door de V-1's en V-2' s een paar jaar eerder. Het gebouw is niet diep, vanuit de hal kun je al de tuin inkijken. Maar het gaat eerste naar boven. Smalle trapjes en de overal overheersende lucht van geboend hout. Al voortgaande wordt de stof van de vorige avond aardig uitgediept.
Bij de eerste vrouwenbeelden komt al ergens vanuit het rondtrekkend gezelschap de opmerking
> Je verstaat niet, waarom er nog kinderen geboren werden toen, met zulke koeien van vrouwen !
De rondleider pikt gelijk de discussie op:
> In die tijden sliep, vooral het gewone volk naakt. En met meerdere personen in een bed. Zeker en vast in de gastenverblijven. En zo wist men nooit, of men ‘s morgens wel op de zelfde plaats zou ontwaken als waar men ‘s avonds was ingestapt. Je moest je plaats wel verdedigen, aan het werken met armen en benen viel niet te ontkomen. Aan het zuchten en steunen onderweg kon men merken, dat er wel eens een pauze werd ingelast. En daar bleef het dan niet bij. Maar het werd de mensen dan ook wel gemakkelijk gemaakt. In die tijd bestond er nog geen geboorteregister.
 
Als laatste zaal, voor we door de prachtige tuin geleid werden, kwamen we in de grootste zaal, links van de ingang. Metershoge schilderijen. En hier werd duidelijk gemaakt, wat dan wel het verschil tussen bloot en naakt was.
Het kwam er op neer, dat bloot zonder kleren is en naakt ook, maar dan met een ander doel.
Dit wat ge hier allemaal kunt zien, is dus bloot en niet naakt.
> Maar jullie zijn daar toch niet bij geweest !
Gelukkig was ik er nu beter bij en bleef deze opmerking tussen mijn kiezen hangen.


Het leuke is, dat ik in de jaren daarna zelf verschillende mensen door hetzelfde huis mocht voeren. Met hetzelfde verhaal. Maar dan met mensen, die zo van huis uit niet direct met onze - veranderende - moraal bekend waren. Maar ondanks dat, kwam het besproken verschil steeds aardig over. En kan ik, nu het verschijnen van dergelijke beelden een meer gewone zaak geworden is, ook daar gemakkelijk van deze kennis gebruik maken.


wanneer de traditie de pan uitvliegt...


Vaak is een traditie niet iets om daar regelmatig verslag van te doen. Maar wanneer gebeurtenissen uitstijgen boven een traditie, dan blijft daar zo het nodige van hangen.
Afgelopen week was het weer zover !
Een lid van het kabinet komt met een soort wetsvoorstel, wat haar goed recht was. Alleen, zoiets moet wel binnen het beperkte gebied van de regels en de afspraken blijven. Gebeurt dit niet, dan is niet
alleen Leiden in last, maar ook Maastricht.

Ik moet eerlijk schrijven, dat ik het kamerdebat niet gevolgd heb. Mijn informatie is ontleend aan radio- en televisieberichten.
Wat van de eerste lezing is blijven hangen, is een feit, dat ik helaas later niet meer heb teruggehoord, noch gezien. Ook niet van de betrokken ministers, SS (staatssecretarissen).

Het meest bevreemdend was, dat het ook niet bij Knevel en v.d.B. ter tafel geweest is. Want dat is nu net dat aspect, waar goedgelovige christenen mee te maken hebben.

Bij de onderhavige therapieën gaan bevruchte embryo’s verloren. Die worden vernietigd, weggegooid, in ieder geval: er wordt een eind aan gemaakt. En dat kan men als moord beschouwen.

Zestig jaar geleden werden in Neurenberg doodvonnissen uit gesproken , omdat er nazi-artsen experimenteerden in het belang van de wetenschap (??), maar vooral om een rasverbetering tot stand te brengen. Er zouden minder ellendige toestanden daaruit moeten voortkomen. Die dan wel het toen duitse volk ten goede moesten komen.
Maar vraagt een betroffen vrouw met erfelijke kanker-genen er naar, welke nationaliteit een mens moet hebben, om van zo iets afschuwelijks af te komen ?

Maar wat gebeurt er in de nabehandeling van deze kwestie ? Nergens wordt dit aspect meer genoemd, ook niet bij de EO ! Nee, bijna heel Nederland mag wel vallen over het standpunt van de Christenunie, heerlijk om weer eens tegen de schenen van christenen aan te kunnen trappen, nu er geen Popy Jopy meer is om weer eens te gebruiken.
Alsof de Christenunie geen aandacht belang of bemoeienis zou hebben, met alle ziektes, welke dan ook, die erfelijk belastbaar zijn. Dat is weer zo’n nederlande politieke leugen, van het soort waar we al jaren onder moeten lijden. Natuurlijk wel, ook gezien het feit, dat CU-leden voor hulp aan en voor deze mensen blijken te zijn.

En dan komt als een klap op de vuurpijl de mededeling van Rouvoet, dat er in het regeerakkoord is afgesproken, dat ze het >>deze regeringsperiode niet over dit onderwerp zullen hebben<< .

Dat komt eerst de vraag boven
>>Waarom komt de man daar NU mee??
Waarom geen week eerder ?? <<
Dan was alle commotie later niet nodig geweest.
 
Dan had het in de Grote Beerput, de regeringsdoos van Pandora terecht gebleven. Of kunnen we nu, wanneer deze beerput dan toch al open is gegaan, ook eindelijk op het onderzoek naar het beleid Nederland-Amerika gaan hopen ? Zodat ook eindelijk deze leugens eens aan het daglicht komen.
Kleine conclusie nu is, dat Rouvoet zich door zijn eerder zwijgen zelf veel ellende op de hals gehaald heeft.

En dan heeft Bussemaker ook contractbreuk gepleegd ! In normaal menselijke verhoudingen betekenbt dit : OPKRASSEN. Maar in hoeverre de politike normen daarmee overeenstemmen ???
 
Andere conclusie is, dat het helemaal niet meer gaat om embryo’s, het doel was en is deze regering in het zadel te houden. En als je het dan met zo’n prijskaartje in de etalage kunt zetten, dan is dat mooi meegenomen.
Vooral als bijna iedere gewenste partij in de peilingen op verlies staat.
Dan stuur je het niet aan op verkiezingen.

Het meest typerend is echter het gedrag van onze MP !
Die recht zijn rug - jullie ruziën maar lekker aan - en gaat rustig naar zijn Grote Vriend, om nog een keer zijn hielen te likken.
Je bent dan altijd bang, dat er ook weer op de rug van Bush gekieteld wordt !
Ja hoor ! Ik zal wel zorgen, dat het met jouw rakettenschild in Europa dik voor elkaar komt !
Maar, dan moet je mij ook steunen met het krijgen van een mooie internationale post, wanneer het vernuft in Nederland weer is teruggekeerd. Ze kissebissen nu over erfelijke ziekten, maar wanneer de voor jou bestemde arabische atoomraketten boven onze europese hoofden zijn ontploft, dan hebben we, niemand ooit, geen last meer van erfelijke ziektes. Vandaar. dat ik nu rustig hier gefêteerd kan worden.



 

Dichtbij en toch zo onbereikbaar ver ....

Ludwig van B. heeft er destijds een hele liederencyclus aan gewijd. Maar ontelbaar velen zullen deze ervaring wel met hem delen. Er is iemand, die je heel na staat, maar verder alleen maar bestaat als een imaginair standbeeld. Dat je alleen in het duister kunt benaderen om het te kussen en te strelen. En overdag als onderwerp van ontelbare foto’s kan dienen.

Na meer dan vijftig jaar is er aan dit beeld een einde gekomen. Mijn droomvrouw is niet meer. Nadat ze naar een andere gemeente verhuisd was, bleef ik geïnformeerd, omdat ze heel toevallig tegenover een neef van me kwam wonen. Dat heeft zijn nooit geweten, maar zo kon ik de grote lijn meebeleven, die ze na ons afscheid elders had voortgezet. Als bij te veel mensen heeft kanker een einde aan haar leven gemaakt. Nadat kort ervoor haar man al was heengegaan. Diens hart was niet sterk genoeg om op z’n derde bypass te wachten.
En zo komt er een eind aan een tijdperk, dat ook toch zo persoonlijk kon zijn.

Maar het blijft onvergetelijk, al die momenten, dat het werkelijk en dat het imaginair moest zijn. Begonnen toen ik met vrouw en twee jongens naar een nieuwe wijk in een andere stad moest verhuizen vanwege mijn werk. Een nieuwe wijk, dus ook veel - zeg maar uitsluitend - jonge gezinnen. Toen nog lang niet allemaal met een dubbel inkomen, maar alles was toen nog zeer >enkel<. Als er al een auto was, dan was het er toch maar één per gezin. De man was er voor het kost-werk, de vrouw zorgde voor de kinderen en de familie. Drie of vier keer per week wassen, die dan aan rekken aan het balkon moest drogen. Een mooie gelegenheid om zo de vrouwelijk buurtgangers te leren kennen, wanneer je een week late dienst had.
En dat was ook het moment, waarop alles begon. Natuurlijk wist je na een zomerperiode waar de meest aantrekkelijke buurvrouwen woonden, omdat ze toen zoveel uitgetrokken hadden. Je wist zo, met die tweede zomer wat je waar kon verwachten.
Na een late dienst, toen iedereen al naar bed was bleef ik in het donker op ons plaatsje in een ouderwets houten ligstoel nog een pilsje drinken voor ik naar bed ging. En omdat ik toen nog rokend zondaar was, had ik mijn pijp nog gestopt. Rondom zag je langzamerhand alle lichten in de huizen doven. Ik wist in een tegenover liggend flat een appartement, waar de jonge moeder ook niet onopgemerkt gebleven was. Omdat het licht in huis daar altijd het laatst werd gedoofd in de kamer, die tot het balkon toegang gaf, wist ik dat daar de slaapkamer moest zijn. Die was nu nog vaag verlicht, kennelijk door de twee gebruikelijke lampjes op de nachtkastjes. De deur naar het balkon stond nog half open. Opeens stond er een gestalte voor, kennelijk om die deur te sluiten. Maar die schoot uit haar hand, zodat ze verder naar buiten moest stappen. Alsof ik een verschijning kreeg ! Een prachtige jonge vrouw. De bekende godin, die uit haar schelp stapt. De armen wijdt, een hand aan de deurpost de ander op de knop van de deur, nu om echt te sluiten. Het meest viel op in het zwakke licht haar donkere buik. Als een oerwoudfoto met in het midden een tot stilstand gekomen witte waterval. Er boven twee kleine volle manen. Ik kon me indenken, waarom ze weer snel terug naar binnen moest, er werd op haar gewacht.
De tweede ontmoeting was meer direct. Ik had mijn fiets uit de schuur gehaald en zou net opstappen, toen ik boven mijn hoofd haar hoorde. Ze riep nog iets naar een van haar zonen vanaf het balkon. Hij antwoordde met een soort strijdkreet, waarop ze meende hem te moeten nazwaaien. Dat gebeurde met enig overdreven geweld. Het gevolg was, dat haar bril van haar neus viel. Omlaag tot in de struiken. Ik was binnen geen tijd van mijn fiets, had de bril gepakt en was vier verdiepingen omhoog gestormd. Ze was kennelijk onderweg om hem zelf te gaan halen, want toen ik aanbelde werd de deur direct geopend. Daar stond ze met haar regenjas in haar handen. Je kunt als vrouwelijke schoonheid niet de straat op in jouw - in die tijd zo populaire - babydoll. Mijn eerste gedachte was, dat ik dat woordje doll nu wel moest begrijpen. De rose-witte blokjes-stof met het witte kantrandje verhulde niets, was meer een onderstreping van wat de inhoud te bieden had. Ik moest echt mijn ogen even dichtdoen. Ik zag nu, wat ik toen ‘s nachts niet gezien had. De twee volle maantjes waren bovenop getooid met twee gitzwarte extra heuveltjes, die alles nog rechter deden uitkomen.
> Wat leuk, dat u dit voor me wilde doen !
> Niets te danken, maar nu moet ik opschieten, anders mis ik mijn trein.
De derde ontmoeting was bij Albert Heijn, die juist een filiaal in onze buurt geopend had.
Zij liep daar met haar man en twee zonen, ik met mijn vrouw en drie kinderen. Haar man was een opvallend type. Mager, kort met een kort, al grijs baardje, niet direct wat je bij zo’n vrouw zou bedenken. Het werd voorstellen en een kort praatje. Als begin van een wat hechtere relatie. Koffie drinken op zondagmorgen, ‘s avond een kaartavondje eens in de twee, drie weken. Al naar gelang mijn diensten dit toestonden. Ze kwamen allebei uit een heel andere streek van het land en hadden dus weinig aanloop.
Zo kwam het ook tot gezamenlijke uitstapjes, dierentuinen, pretparken, samen met de kinderen. En een paar keer naar het strand.
Een van die stranddagen zal ik ook nooit vergeten. Het viel zo in die tijd, dat men zich nog vrij primitief gedroeg, maar de kleding bij de dames toch al aardig aan het afnemen was. Wij lagen met z’n vieren op twee zogenaamde paardendekens, terwijl de kinderen in het natte zand bezig waren om kastelen te bouwen. Carla had een bikini aan, die veel leek op de mij bekende babydoll, dus minstens net zo dol. Frits niet, die lag gewoon in z’n hemd met zijn pantalon en had een lang gesprek met Ineke, mijn vrouw. Tot het hem te warm werd en hij zijn hemd uit trok. Toen een van de kinderen kwam zeuren en weer wegholde, schopte die zoveel zand op, dat de golf de borst van Frits trof. Ineke reageerde direct en ongecompliceerd. Zij begon met een hand het zand uit zijn zeer dicht blondbehaarde borst te vegen. Ik merkte daar weinig van, want ik was gaan zwemmen, iets dat ik graag deed in zee. Carla was met mij meegegaan, maar had het na vijf minuten al voor gezien gehouden.
Het enige dat ze me aandeed was het aanblik van een prachtig vrouwenlichaam. De natte bikini van de dunne stof bood maar weinig beschutting voor nieuwsgierige blikken. Maar omdat de sfeer al lang zo ontspannen was, had ze daar kennelijk helemaal geen moeite meer mee. Ze was teruggelopen en ik vond het beter nog maar even in het koudere zeewater te blijven.
Toen ik terug gezwommen was en na een laatste duik mijn hoofd boven water stak, zag ik dat ik dat vlak naast een van de strekdammen was. Aan de andere zijde was er niemand. Of toch wel ? Daar stond Frits ! Hij had kennelijk nu ook zijn pantalon op de paardendeken achter gelaten. Hij stond tot aan zijn kuiten in het water. Zijn onderbroek was tussen zijn knieën gekneld. Ik dacht eerst > Nou ja, plassen op z’n tijd moet iedereen weleens<, maar toen ik hoorde wat zijn keel allemaal aan geluiden produceerde, begreep ik, dat het volle strand achter hem een onontkoombare indruk op hem gemaakt had. Hij had er zijn handen vol aan. En later thuis dacht ik, na het verhaal van Ineke, dat haar hulp er ook nog wat aan bijgedragen moet hebben.
Maar na een jaar of zeven werd Frits overgeplaatst. Het contact werd steeds minder, ze verhuisden, dus in de richting van mijn neef. Een paar jaar daarna kregen we alleen nog de obligate kerstkaart en het telefoontjes op de vier verjaardagen.
De plaats van de twee jongens werd ingenonen door drie kleinkinderen. Waarvan er - weer later - twee zeer vaak kwamen. Omdat een van de zonen, de vader dus, bij het zwemmen om het leven gekomen was. Neef zei, dat het best zelfmoord geweest zou kunnen zijn. Zo wisten we ook van de drie keer dat de ambulance voor de deur had gestaan. Kennelijk dus voor Frits. En nu was dan ook Carla haar man gevolgd.
Ooit had ik nog eens het idee gehad - en dat was dus al een oude-mannen-hoop - dat wanneer Ineke en Frits er niet meer zouden zijn, Carla met mij een nu zo algemene bejaardenrelatie had willen beginnen.
En de realiteit was, dat Carla alleen nog was, zoals ze altijd geweest was.
Een beeld van een mooie vrouw, dat de jaren ongeschonden door gekomen was. Dat ‘s nachts op mijn kussen en strelen wachtte. En die ik dan overdag in mijn dromen mocht fotograferen.

Omtrekkende beweging

puzzle

Zo gaat men in Tsjechie met de wet om,

gewoon.....

er om heen. Maar dan wel met hobbels ! 

van de hoed en de rand .....


>Opa, wat is verliefdheid ? En wat is liefde ? En hoe weet ik, wanneer wat is ?

De weg voor ons heeft een aantal bochten, dus had ik net teruggeschakeld. Waarbij ze haar hand heel even, licht, op de mijne gelegd had. Als was het een kus.

Eergisteren had mijn schoondochter Lyret opgebeld met de vraag of ik zaterdag met Brenda naar de manege wilde gaan, zij kon plotseling niet.

Het kostte wel een ochtend atletiek op de tv, maar Brenda was mijn enige kleindochter, dus kun je geen nee zeggen.

Brenda was, zoals haar moeder al gezegd heeft toen ze pas vier was een sensibel meisje. Je moest haar maar laten begaan. Zo had ze erg lang last van bedplassen. Lyret had daarom op haar kamer een wasmand neergezet, zodat haar broer niet iedere keer met vervelende feiten confronteerde. Dat had tot gevolg, dat ze ‘s morgens in haar blootje van haar kamer naar de badkamer liep. Totdat haar broer aan haar vroeg, of >haar zadel zo afgaf?<. Maar meisjes van elf jaar worden meestal wat donkerder in het kruis.

Zonder veel woorden kreeg ze van opa en oma een leuke badjas voor haar twaalfde verjaardag. En die hing nu al jaren aan een haakje aan de deur van haar kamer.

Ik wist van vroeger van de personeels-trainingen, dat je lastige vragen altijd eerst moest uitstellen en dan door de vraagsteller zelf moet laten beantwoorden.

En dus stelde ik voor om dat na het bezoek aan haar paard deze kwestie verder te bespreken.
En zo zaten we drie en een half uur later in een wegrestaurant achter onze drankjes. Zij een vruchten-melkdrank en ik had een warme chocolademelk besteld. Allebei een tompoes erbij. Ik wachtte even op het gebruikelijke optreden. Ja hoor, een hand naar het bloemenschoteltje, de ander voor de tompoes en zo werd eerst het roomtoefje eraf gelikt. Ik wist al jaren niet beter.

Brenda was nu zestien, een leuke meid om te zien. Na de zomervakantie naar de laatste klas van de havo. De lichte rijbroek strak om haar gespierde kontje. Het zwarte jasje had ze nu los en de witte bloes eronder stond ruim open. De zwarte bandjes op de schouders staken nog steeds af, al was haar huid gezond-bruin.
Haar leeftijd was nu zo, dat je eerlijk en serieus op haar vragen moest ingaan. Drie jaar eerder hadden ze er ook kunnen zijn, maar dan kon je er nog wat gemakkelijker over spreken. Dus nam ik nu de draad weer op.
> Waarom vroeg je dat zo aan mij ? Ben je verliefd?
> Dat weet ik nou net niet !! Ik ken wel een leuke jongen, maar ik weet niet, of ik er verliefd op ben. Of dat ik alleen maar graag met hem praat, omdat hij goed naar mij luistert !
> Maar wat is dan het verschil tussen die jongen en die andere jongens, die je kent ?
> Soms wil ik wel eens mijn hand in z’n broek steken !
Het was er uit voor ze er zelf erg in heeft ! Haar gezicht liep rood aan en zegt
> ... maar het heeft niks met seks te maken hoor !
Ik keek wat bedenkelijk.
> Nee, ik wil hem dan niet aanraken, alleen maar eens lekker door zijn haar woelen !
> En hoe vindt hij dat dan ?
> Oh, wel goed. Alleen moet ik er onmiddellijk mee uitscheiden, als hij dat vraagt !
Dat kan ik goed begrijpen. Dus schakel ik terug naar haar.
> Wat voel je daar zelf bij ?
> Dan wil ik hem ook kussen, maar ik vind het ook goed, wanneer hij mij begint te kussen.
Ik heb dan ook wel, dat ik niet alleen op zijn wang of zijn lippen wil kussen, maar ook wel gewoon in zijn hals of nek. En dan wil ik hem heel stevig vasthouden.
> Maar hoe vind je, dat hij zich bij jou moet gedragen ?
> Nou, gewoon !
> Ja, hoe gewoon ??
> Als ie niet te hard knijpt mag hij wel aan mijn borsten zitten, maar verder niet ! Maar hoe zit het nou, is dat verliefdheid ? Of is dat al liefde ?
> Wat vind je van mij ?
> Dat weet je best, jij bent de liefste opa van de wereld !
> Zou je dan ook met je hand in mijn broek willen zitten ?
Ze schaterde van het lachen.
> Nee, natuurlijk niet !
> Nou, dan weet je nu het verschil tussen verliefdheid en liefde !
> Maar heeft verliefdheid dan iets met seks te maken ?
> Dat kan wel, meestal wel, maar het hoeft niet ! Je voel dat het beste aan wat je eigen lichaam jouw vertelt. Maar je moet daar dus altijd wel goed op letten. Zowel bij je zelf, als bij die jongen. Die is goed in staat, om, wanneer jij met zijn haar bezig bent, jou uit te nodigen om meer te doen dan dat. En zonder er iets over te zeggen, of het maar te vragen.
> Maar hoe zit het dan zonder seks ?
> Dan voel je alleen maar behoefte om bij hem te zijn, je mist hem als het niet zo is. Je wilt graag met hem praten, jouw geheimen vertellen, in het vertrouwen te weten, dat hij er met anderen niet over praat. Je wilt hem graag kussen en wel daar waar hij dat het lekkerst vindt. Ook op die momenten, wanneer bij bijvoorbeeld bezweet is, na een voetbalwedstrijd, of een half uur joggen. En je moet het fijn vinden, wanneer hij van je afblijft, wanneer jij het vraagt, bijvoorbeeld, wanneer je ongesteld bent. Je moet het vooral samen willen. Ook willen laten.
> Waarom is dat dan nodig ?
> Omdat je en in een verliefdheid, en in de liefde het meest vertrouwen nodig hebt. Je moet van elkaar weten, wat jullie beiden goed vinden en wat niet goed gevonden wordt. Hebben jullie dat, dan zal daar vanzelf een liefde ontstaan.
> Maar wat komt daar dan nog bij ?
> Verder dan liefde gaat niets op aarde !! Ook extreme dingen, waar je nu nog niet aan wilt of kunt denken. Veronderstel, dat jij een ongeluk krijgt en je bedlegerig wordt. Dan is hij de eerste die jou zal gaan verzorgen. Maar wil je dat dan, dat hij dat doet ? En ook omgekeerd. Stel, dat hij een ongeluk krijgt en je moet hem gaan verzorgen. Hem iedere dag wassen bijvoorbeeld. Wil je dat dan doen, of ben je dan vies van hem ? Dat is dan niet zo erg, alleen moet je daar vooraf over nadenken. Dat is nog belangrijker dan seks met elkaar hebben.
Inmiddels had zij haar glas leeg en was mijn chocolade op voor ze koud kon worden.
Toen ik was opgestaan drukte ik een kus op haar donkere krullen. Die kreeg ik terug toen we naar buiten stapten en zij heel stevig mijn arm pakte, op weg naar de auto.
Wat moet die jongen gelukkig worden, als je zo’n partner treft als mijn kleindochter Brenda.

rond 'n uitvaart....


Het weer was zoals het op een lentedag altijd zou moeten zijn. Warme zon, een windje, dat de grootste hitte verhinderde. De meeste mensen waren er gelukkig mee.
Ook Herman, die een speciale reis moest gaan maken.
De zomer na de oorlog was hij met een kinder-uitzending van het Rode Kruis mee geweest om op te knappen na de hongerwinter. Met de familie van het gastgezin had hij al die vijftig jaar nog contact, al was het maar met de kerst.

Maar nu was hij uitgenodigd de uitvaart van de vader te komen meemaken. De man was 96 geworden, was aan zijn ouderdom gestorven, dus de dankbaarheid, dat hij zo oud mocht worden was groter dan de rouw om zijn heengaan.
Herman had besloten met het openbaar vervoer te reizen, dan hoefde hij onderweg niet te zoeken. En, wanneer hij een uurtje eerder op stap ging dan had hij ook geen risico van onvoorziene vertragingen. Maar, zoals meestal : zit je ruim in je reistijd, dan gaat alles supervlot, maar ben je kort aan tijd dan zijn er altijd wel extra nare zaken te vinden.

Zo had hij nog bijna een uur voor de kerkdiest begon. Hij had daarom helemaal geen haast, toen hij uit de bus stapte.
Wat was er eigenlijk weinig hier in het dorp veranderd !
Vroeger was er een centrale weg als dorpsstraat met een paar korte zijstraten, die dan rondliepen en dus ook hier weer uitkwamen. Het was meer een lemen pad, met in het midden een klinkerstraat, die in de oogsttijd maar net voldoende ruimte gaf aan de wagens met hooi en later het gemaaide gewas, dat elkaar ergens moest passeren. De strook leemgrond langs de kanten werd als fiets- en voetpad gebruikt. Terwijl ieder huis zijn eigen stenen stoep had. Het enige, dat opviel, was, dat de klinkers vervangen waren door asfalt. En de helft van de leemstrook was als fietspad met rood asfalt bedekt.
Op zijn gemak voortlopend probeerde hij zich te herinneren, wie er toen allemaal in die huizen en huisjes had gewoond, toen hij hier was.

Maar hij begreep, dat alleen al het feit, dat hij het toen met de ogen van een zestienjarige gezien had, er vijftig jaar later anders moest zijn. Maar een enkel huis kwam hem toch wel erg bekend voor!
Daar rechts voor aan de andere kant, daar was het huis van de familie Ferks. Voor de deur, in het midden van de gevel, lagen drie hardstenen stoeptreden. Die lagen er nu nog !  De deur was met een rond gemetseld kapje er boven en ook dat zat er nog.
Herman was er van overtuigd, dat er in het hele dorp wel niemand meer was, die zich hem herinnerde. Daarom wilde hij ook geen nieuwsgierigheid veinzen en zo bleek hij onderweg misschien wel ongegeneerd lang ergens naar staan kijken.
Op het ogenblik, dat hij aan het huis van de voormalige familie Fens voorbij ging, werd de deur geopend en liet een oudere vrouw een jonge man uit. Ze bleven nog wat napraten, voor hij weg liep. Zodoende had de vrouw tijd, de straat af te kijken. En het eerste dat ze zag was, die oudere man aan de overkant, die kennelijk erg ingenomen was met het beeld, dat het dorp hem bood. Maar toen de jongeman was weggestapt, begon ze spontaan met beide armen te zwaaien. Herman zag het meteen.
Nee, dat kon toch niet waar zijn ! Het was toch waar. Het was, het moest Anneke zijn. Of, dat wat van haar over was ! Hij stak de straat over en liep op de deur toe.
Anneke was boven blijven staan, vol ongeloof ! Dat kon toch niet ?
Maar het was wel zo.
Toen Herman voor haar stond zwaaide haar machtige armen open en benutten ten volle het voordeel van iemand, die wat hoger staat dan de ander. Herman liet zijn tas vallen en kon niet anders dan zijn armen om haar middel sluiten. Zo’n heftige ontmoeting had hij niet voorzien.
Hij deed als eerste een poging de greep wat te verslappen. Maar, onder de stof van de bloes voelde hij, dat hij aan beide kanten wat textiel meenam ! De sluiting van de beha had de enorme druk niet doorstaan en was los gegaan.
Met haar hoofd nog in zijn hals hoorde hij haar fluisteren
>Dat geeft niks ! Jij ben tenslotte de eerste man, die mijn borsten en buik in mijn leven gekust heeft! Kom even mee naar binnen, dan drinken we voor de uitvaart nog even een kop koffie.
Herman kon niet anders dan gehoorzamen en terwijl zij in de keuken het water opzette, kreeg hij als in een flits de door haar gememoreerde gebeurtenis weer op zijn beeld net!

Anneke was twee maanden ouder dan hij en tijdens zijn eerste bezoek gingen ze wel eens samen fietsen. Eens op een zeer warme zondagmiddag - waarop iedereen in het dorp normaal naar bed ging - waren ze weer onderweg. Ze fietsten langs het kanaal en praatten over de warme, de hitte, die nu toch wel erg drukkend was. Toen ze bij een onderbreking in de rietkraag langs de oever gekomen waren, sprong Anneke van haar fiets, die ze tegen een kilometerpaaltje zette.

Voor Herman begreep wat er gebeurde vlogen haar kleren van haar mooie lijfje en dook ze in het donker water van het kanaal. Toen ze weer boven kwam roep ze
>Wat sta je daar nou ! Kom er ook in !
Herman legde zijn fiets weg en begon zich uit te kleden. Met alleen zijn onderbroek aan liet hij zich in het water zakken. Anneke was nergens te zien, maar toen hij zich even onder water had laten zakken en zijn natte haar uit zijn gezicht zwaaide, dook ze vlak voor het op. Met haar armen rond zijn hals duwde ze hem weer wat omlaag en zijn neus kwam tussen twee heuvels terecht. De mooiste die hij ooit gezien had. Al voor hij de eerste kus had gegeven was zij begonnen te hijgen. En weer verdween zijn hoofd onder water. Happend naar lucht vond zijn mond nu haar platte buik en weer moest hij aan het werk. Zijn handen hadden van alles te doen om de druk van haar onderlijf op zijn borst te weerstaan. Met zijn handen onder haar billen. Maar wat hij voelde was warm, nat haar en dat kwam niet alleen door het weer.

Eindelijk wist hij zich los te rukken en zwom hij snel een aantal slagen van haar weg. Hij schoof zijn onderbroek wat omlaag en zo gebeurde, wat er moest gebeuren. Hij liet niet alleen zijn gevoelens de vrije loop. En ervaarde het als een bevrijding, schoof zijn broekje weer op z’n plaats en zwom terug. Ze speelden samen nog wat in het water voor zij er uit klom. Voor hij het kon verhinderen had zij zijn hemd gepakt en begon zich er mee af te drogen. En toen kreeg hij spijt. Dat hij zijn onderbroek had aangehouden. Had hij die ook uit gedaan, dan had hij nu een goede bescherming voor zijn naaktheid gehad. Zijn seksuele opluchting en de koelte van het water hadden tot resultaat, dat hij Anneke maar weinig meer kon laten zien, dan wat zijn moeder gezien had toen ze destijds zijn luiers verschoonde. Later was hij er dankbaar voor, dat Anneke haar commentaar had samengevat, nadat ze hem tijdens haar afdrogen had bekeken
>Je hebt een echt lekker lijf ! En hij had gelachen > Dat lijken we vast op elkaar, maar dan anders !

Inmiddels was de koffie klaar. Toen Anneke de kopjes op tafel had gezet, zei ze
>Nu eerst dat andere even regelen.
Ze draaide zich om, zodat Herman naar haar rug zat te kijken.
Ze trok de bloes uit haar rok en schoof die wat omhoog.
Herman kreeg te zien wat hij al die jaren had gemist. Of, zoals hij het zelf later beschreef
> wat hem bespaard was gebleven>.
Een flink aantal vetrollen, van boven naar beneden tot in de zwarte onderbroek, die echter maar weinig bil bevatte. Ook dat is het gevolg van het aanvaarden van een leven, zoals het gekomen was.

Toen het echt tijd voor de kerkdiest was, verlieten ze samen het huis.

Er was enig opzien in de kerk, toen ze samen binnen kwamen .

Blikken van >Wie was dat ook al weer ?<  

Ze condoleerden de familie, die achteraan was opgesteld. Ze wandelden daarna ook gezamenlijk naar de begraafplaats en na de teraardebestelling verlieten ze die weer gezamenlijk.
In haar huis aangekomen nam hij haar voorstel aan om het avondmaal nog met haar te gebruiken en hem dan naar de laatste bus, die nog aansluiting gaf op een treinverbinding te brengen.
Toen hij vertelde, dat hij bij thuiskomst zijn hond nog moest ophalen bij de buren, slikte Anneke snel een voorstel in. Ze had hem graag ook in de stad eens opgezocht, maar... ze was als de dood voor honden. Hoe lief die dan ook mochten en konden zijn.

En zo werd wel een opvolging voor het contact met de dorpsgemeenschap vastgelegd. De brieven kregen alleen een ander adres.

POlen.... een tweede kans


Na het avondmaal was ik terug in mijn overmaatse hotelkamer. Een dubbelbed met langs de wand nog een derde bed voor een eventueel bijslapend kind. Maar ik had aan een helft van het dubbelbed genoeg. Nu lekker even een douche in het bad. Ik kleedde me dus uit op mijn onderbroekje na, maar voor ik de badkamer inging, werd er heftig op de deur gebonsd.
Ik deed de deur op een kier open om te zien, wie er zo’n haast had.
>Hé, Lieveke ! Wat is er aan de hand ?
Voor ik uitgevraagd was had ze de deur al verder open geduwd en stond ze midden in de kamer. Haar make-up was door tranen redelijk over haar gezicht verdeeld en ze snikte schokkerig
> Wil je me helpen ? Je moet me helpen !
> Je zie toch hoe ik er bij loop ? Ik sta op punt om een bad te nemen.
> Dat kan toch nog wel, ik zal je verder niet storen, maar.....

Lieveke kende ik al van mijn eerste reis naar Polen. Maar zij was nu samen met Olga, een twintig jaar oudere vrouw, die per sé naar Polen wilde. Om haar oorlogsverleden beter te kunnen verwerken. Lieveke zelf was net na de oorlog geboren, dus kende de geschiedenis uit haar schoolboeken en wat de wereld rondom er steeds over kwijt moet. Maar de familie van Olga was voor een deel hier om het leven gekomen. Wat Lieveke niet had voorzien, hoewel ze Olga al jaren kende, was dat ze echt bijna 20 uur per dag de verhalen van Olga moest aanhoren. En er adequaat op reageren.
Ik had haar maar niet verteld, dat ze bij mij niet beter besteld was geweest, ik zat na mijn eerste reis ook nog te vol van vragen, waar ik eerder - en ter plaatse - geen antwoord op gevonden had.
Maar nu bleek het voor Lieveke te veel geworden. Ze had drie nachten nauwelijks kunnen slapen, omdat Olga maar wilde praten.
> Mag ik hier bij jou wat op bed komen liggen ?
Het was niet netjes om nee te zeggen, als ze mijn eigen huidige toestand voor lief zou nemen ?
Ik liep naar het bed, sloeg het sprei van het tweede bed terug. Mijn bijna gehele naaktheid verhinderde dat ze meer dankbaarheid betoonde dan ze van plan was. Ze schopte haar sloffen uit, liet met een beweging haar rok zakken en na twee minuten lag ze als een rolletje op het tweede bed. Haar rode broekje scheen door haar onderrok heen. Haar omvangrijke bovenhelft kwam plat op het witte laken terecht, waar het nog omvangrijker leek, dan het al was. Maar dat de nood hoog was bewees ze onmiddellijk. Voor ik weer zover was de badkamer te kunnen gebruiken, was ze al in slaap.
Toen ik de kraan open draaide, kwam ik tot de ontdekking, dat ik een foutje gemaakt had. De badkamer was niet zo ruim, dat ik er mijn kleding kwijt kon. Daarbij kwam, dat de toiletpot er ook een plaatsje had. Ik had vergeten mijn schone slip en hemd op die wc-pot neer te leggen. Dus zou ik over tien minuten echt naakt op weg moeten naar de klaar hangende kleding in mijn kamer op de stoel bij het openstaande raam.. Het enige, dat er op zat, wat mijn te verschonen onderbroek voor mijn kruis te houden. Dus begon ik zachtjes schietgebedjes te zeggen, dat Lieveke nog maar een half uurtje zou doorslapen.
Na een kwartier was ik klaar met afdrogen en kon ik de deur wat opendoen. Wat er aan de hand was, wist ik niet te duiden, maar Lieveke sliep in ieder geval al niet meer. Toch maar even doorzetten.
Toen ik de kamer instapte, hield ik onmiddellijk in.
>Ik moest zo nodig en ik wilde jou niet storen ! In een nachtkastje vond ik die po !
Jawel ! Het voordeel, wanneer je kinderen op een kamer kunt hebben. Dan is er naast de Bijbel ook een po in de aanbieding. Lieveke kwam net overeind.
In de zachte stralen van de ondergaande avondzon scheen de huid van haar enigszins verhoogde buik nog witter dan normaal. Echt bovenop troonde het zwarte gat van haar neusgat-navel. Met een kransje van dun, blond haar - als haar hoofdhaar - er omheen. Maar dat werd steeds donkerder, in een conische vorm omlaag. Beneden deed het me aan het hoofdhaar van een tante vroeger denken. Diepdonkerrood, als turks goud - als door een krultang aangelegd - in brede dichte golven. Onduleren noemde men dat toen. Maar het deed dat waar het voor bedoeld was. Tot over de liezen was de hele omgeving bedekt, er viel niets meer te schamen.
Ze was onwillekeurig overeind gekomen en kwam tot de ontdekking, dat ze vergeten was haar broekje mee omhoog te trekken. Bukken was geen optie, dan zou ze nog meer een show afgeven. Het alternatief dat bleef, was terug omlaag op de hurken. En zo gebeurde het. Toen de oorspronkelijke plashouding bijna weer was bereikt, knalde een zeer luidruchtige wind door de kamer. Ze schrok zo, dat ze onmiddellijk weer recht stond. Ik was in een onbedaarlijke lach geschoten en zij kon niet anders dan mee doen. Alleen had ik nu ook los gelaten wat ik in mijn handen had. En zo stonden we tegenover elkaar, in nog steeds het zelfde zonlicht. Tot onze natuurlijke schaamte de vrolijkheid overwon. Lieveke bukte zich nu toch maar, greep het broekje, griste de rok van het voeteinde van het bed en holde met de po in haar andere hand de badkamer in.
In twee stappen was ik bij de stoel en had binnen de kortste keren mijn hemd en schone onderbroek aan mijn lijf. Ik pakte mijn scheerapparaat en begon me te scheren.
Lieveke kwam te voorschijn en ging in de tweede stoel onderuit zitten. Waar ze direct weer insliep.
Toen het donker geworden was maakte ik haar wakker.
> Je moet nu echt weer terug naar je vriendin, anders gaan ze je zoeken en vinden ze je hier bij mij !
Bij de deur draaide ze zich nog eens om, sloeg een arm om mijn schouder en drukte en harde kus op mijn wang.
>Hardstikke bedankt !
En met een veel diepere stem zei ze, terwijl ze een hand langs mijn kruis wreef
>Dus toch allemaal echt !!!
en vertrok met een glimlach om haar verfromfraaide lippen.
Ik trok de ramen wat verder dicht en kroop tussen mijn eigen lakens op mijn kant van het bed. Het enige, dat ik nog begreep was de wekker, maar toen was het al weer zeven uur, de andere morgen.
Free counter and web stats